Malum son zamanlarda ısınan siyasi gündem ve olaylar gereği basın konusunda yazıyordum.Milliyet yazarı Melih Aşık hakkındaki yazdığı yazıya denk geldim. Paylaşmadan edemicem. Alper Görmüş, hem tecrübesiyle hem de gerekli belge ve kanıtlara kolayca ulaşabilir olmasıyla çok başarılı bir gazetecilik yapıyor. “Ben bu ismi biyerden hatırlıyorum” diyenler için hemen hatırlatayım. Alper Görmüş geçtiğimiz yıl içinde darbe günlüklerini yayınlayan ve yazılı-görsel basın tarafından kelimenin tam anlamıyla işkence gören Nokta Dergi’sinin sahibi idi.Mahkeme sürecinde dergisini kapatmak zorunda kaldı.Sözkonusu Dergi hala da açılmış değil. Büyük(!) gazetelerin bilirkişi yazarlarına örnekleri ile resmen ders verir gibi yazıları mevcut. Şiddetle okumanızı tavsiye ederim.

Ve ben bugün Taraf Gazetesini keşfettim. Her kafadan yazarlar olsa da , yazarlarının tek ortak yönü var.Her biri demokrasi tarafında.

Popularity: 3% [?]

Son zamanlarda basında sansür ve basın özgürlüğünü hiçe sayan uygulamalarının ardı arkası kesilmiyor. Bu yüzden ileriye dönük, bulunduğu gazete yada yayın organından bileti kesilme(ayrılma) ihtimali olan gazetecileri düşündüm.3 kişilik küçük bir liste oluşturdum;

İsmet Berkan:Her ne kadar Radikal’in başyazarı olsa da bağlı bulunduğu Doğan Medya’nın aksine demokratik tavrı ve özellikle AKP’nin kapatılması ile Ergenekon davaları hakkında yazdığı yazılar sol tayfanın fazlasıyla canını sıkıyor . Basının tıfıl ve ukala çocuğu tarafından bile saygısızca eleştirilmesi bunun göstergesi. Ayrıca İsmet Berkan’ın yazı arşivinden Ergenekon’un Yakın Tarihi isimli yazı dizisini okumanızı şiddetle tavsiye ederim.Nedenini daha iyi anlarsınız.

Hıncal Uluç :Gitti, gidecek,kaldı haberleri ile arasıra malzeme olan Hıncal Uluç kapağı atacak yer bulduğu anda ayrılması bir saatin içinde bile gerçekleşir.Hürriyet’in Yılmaz Özdil ile doldurduğu hırçın ve sivridil kontenjanı ,Hıncal Abi’yi mağdur etti. Yoksa onun köşesinden Pazartesi günleri Ertuğrul Özkök ile şarap muhabbetleri okuyor olurduk. Açıkçası herşey hakkında hiçbirşey yazan Hıncal Uluç’un Hürriyet’e geçmesini isterdim.Böylece okumaya gerek duymadığım yazarların tekmili birden orda toplanmış olurdu.

Şamil Tayyar :Öncelikle Şamil Tayyar isminin geçtiği arşivlenen son haberlere bir göz gezdirin.Ergenekon olayları yüzünden adamın başına gelmeyen kalmadı gibi .24 tv kanalında yaptığı program durdurulmuş.Birgün köşesinin buzdolabı reklamı ile dolması beni şaşırtmaz gerçekten.8 Mayıs tarihli habere göre olayların civcivli zamanlarında 18 gün boyunca yazıları durdurulmuş(kaynak). 25 Şubat tarihli yazdığı yazıda da belirttiğim gibi Şamil Tayyar’ın kitabı ve yazdığı yazılar tehlikeli konuları gün ışığına çıkarıyordu. 3 ay gibi bir süre içinde Şamil Tayyar’ın başından geçenleri özet halinde şurdan öğrenebilirsiniz.Sanırım demek istediğim açıkça anlaşılıyor.

Bu listeyi neden yaptım bilmiyorum ama, içimden geçen tahminler bu yönde.En azından Şamil Tayyar konusunda tahminden öte olgular var.

Dikkat ederseniz medyada taraf ve menfaat gütmenin artık sezgi olmaktan çıktığını anlarsınız. Patronun menfaati yada siyasal franksiyonlar medyada tutarlılık ve istikrarın yegane kriterleri olmuş durumda.Her gazete sanki karargah gibi karşı taraf için senaryolar yazıyor, belge toplamaya uğraşıyor(buluyor da), diğer gazete misilleme yapmaktan geri durmuyor ,intikamını alıyor.Heba olan , kandırılan kim oluyor dersiniz? Filler ve Çimen filminin güzel bir önsözü vardı ;

“filler oynaşırken olan çimenlere olur”

Popularity: 2% [?]

Bugün anneler günü , tüm annelerimizin (anacığımın) kadir kıymet bilmez evlatları olarak gününü kutlarız.Malum pazar günü oturup haberleri okudum,köşe yazılarından biri epey dikkatimi çekti. Alıntı , çalıntı yada adına ne deniliyorsa artık , Engin Ardıç‘ın bugün ki yazısını buraya taşıyorum. Her cümlesine imzamı basarım.

Üzerine yazılacak çok hatırat ve fikrim olmasına karşın , oturup saatlerce düşünüp yazı çıkarmaya üşeniyorum. Buyrun ;

Atatürk annesini sever miydi?

Severdi herhal, kim sevmez? Fakat aralarında ciddi bir çatışma olduğu da gerçektir.
Çünkü gümrük memuru Ali Rıza Bey’in erken ölümü üzerine Zübeyde Hanım yeniden evlenmiş, küçük Mustafa ile küçük Makbule’ye üvey baba gelmişti… Selanik Gümrük Başmüdürü Ragıp Bey… Babalarının amiri!
Ali Rıza Bey’in bir dönem memurluğu bırakıp kereste ticaretiyle iştigal ettiği de bilinir.
Hani şu son yıllarda kamuoyumuzda dağları taşları inleten Fikriye Hanım var ya, Atatürk’ün üvey babasının kardeşinin kızıdır! Yani hısımıdır, üvey kuzini sayılır…
Atatürk’ün bu olaydan dolayı Zübeyde Hanım’ı “hiç affetmediği” ve evden kaçarak askeri okula yatılı öğrenci yazıldığı da bilinir.
Sonra da ara ara, az görüştüler… İzinli çıktığı sıralarda…
Suriye cephesinden döndüğünde de Atatürk, annesinin Akaretler’deki evinde kısa bir süre kaldı. Oradan annesiyle “tartışarak” ayrıldığı, arkadaşı Salih Fansa’nın Tepebaşı’ndaki evine geçtiği, birkaç gün de o evin tam karşısında yer alan Pera Palas’ta kalıp Fansa’nın eşinin bulduğu bir kiralık eve, Şişli’de dul bayan Madam Kasapyan’ın evine çıktığı bilinir. Ünlü ev… Bahçe içinde, “müstakil”, kirası çok yüksek, tam on dört lira! (Bahçe bugün kaldırım.)
Ev sahibesi bazı kaynaklarda Madam Osepyan, bazı yerlerde “Rum madam” olarak da geçer. (Atatürk’ün bir Ermeni’nin evinde oturduğunun bilinmesi istenmemiş galiba!) Bu dönemin bilgileri epey karışıktır, “bilinçli” olarak mı karıştırılmıştır, ahmaklıktan dolayı mı, emin değilim.
Annesini ve kız kardeşini de Şişli’ye, yanına almıştı, sonra Samsun’a gitti (Zübeyde ve Makbule Hanımlar tekrar Akaretler’e döndüler, çünkü oranın kirası bir liraydı), annesini ancak üç yıl sonra görebildi. Bu kez Ankara’ya aldırdı. Zübeyde Hanım orada da fazla oturamadı, İzmir’in kurtarılışından hemen sonra İzmir’e (biraz da “kız bakmaya”, yani Latife Hanım’ı yakından tanımaya) gitti… Bu İzmir gezisine de sonradan “sağlık nedenleriyle” diye bir kulp takılmıştır, bu kez Latife Hanım’ı tarihten silmek için…
Fakat oğlunun evlendiğini göremeden vefat etti. Atatürk, Zübeyde Hanım’ın ölümünden on beş gün sonra Latife Hanım’la evlendi. Her şey çok çabuk olup bitmişti.
Ertesi yıl da Fikriye Hanım intihar etti.
Eskiden bunlar konuşulamaz, yazılıp çizilemezdi bu ülkede…
En basit bir tarih kitabından bile kolaylıkla okunabilecek bu basit bilgiler unutturulmak isteniyordu, çünkü Atatürk “uzaydan gelmişti” …
Küçük yaşta kuşpalazından ölmüş Fatma, Ahmet ve Ömer adlı bir ablasıyla iki ağabeyi, bir de veremden ölmüş küçük kız kardeşi (Naciye) olduğu bile titizlikle saklandı yeni kuşaklardan!
Eee, bunları bilmek ya da hatırlamak neyi değiştirir?
Atatürk’ü daha çok sevmemizi sağlar.
Gerçi Atatürk hayatının ilk döneminin fazla kurcalanmasını istememiş, Nutuk’ta her şeyi 19 Mayıs 1919 günü başlatmıştır ama, üvey baba getirdiği için anasına kızan bir yetim çocuk, bana çok daha sevimli, çok daha sıcak geliyor.
İçki içen, seven, sevilen, yürekler yakan, evlenen, boşanan bir Atatürk, İNSAN ATATÜRK’tür.
Olimpos (pardon, Çankaya) dağında oturan bir tanrı değil, sabaha karşı üst kattan eşinin “çok içtin Kemal, yat artık” diye seslendiği bir önder benim önderimdir.
Çünkü bizim hanım da bana öyle diyor!
Hele durun bakalım, insanlar, Selanik’te “Atatürk’ün doğduğu ev” olarak yutturulan o evin aslında üvey babası Ragıp Bey’in evi olduğunu öğrenince ne yapacaklar?
Böyle böyle soğuttunuz insanları Atatürk’ten be! Yalan üzerine kurulu her şey bu ülkede.

Engin Ardıç -Sabah

11.05.2008

Sağolasın Engin abi.

Yorumları okuduktan sonra , kişisel fikrimi belirtmek farz oldu. Anneler gününe özel olarak seçtiğim konu değildi bu yazı, sadece yazının anlatmak istediklerine katıldığım için burada yayınlamak istedim. Anneler gününe uygun olmadığının farkındayım,ama sonuç itibariyle gerçeği anlatıyorsa , ben dolaylı anlamları gözardı edebilirim. Bu yazı ,Engin Ardıç tarafından anneler gününe mahsuben yazılmıştır, ama ben bugüne uygunluğunu düşünmeden fikrimce gerçekleri yansıttığı için koydum.

Popularity: 2% [?]