• Güzel ülkemin güneyinde parlayan Antalya şehrinde hayata gözlerini açar açmaz mavi rengine aşık oldu. İlk okul sıralarında sıra arkadaşlarının çocuksu anketlerinde sadece “Hangi renk?” sorusuna cevap verirdi. –Mavi - . Daha sonralar Fenerbahçe ve Rıdvan Dilmen ile tanışınca , “Hangi Sayı“ sorusuna da “8” diyebildi. O da Rıdvan’ın forma numarası.

• Hayatında en çok hatırlamak istediği sayfalar aslında 4 yaşına kadar gününü gün ettiği , okul , ödev , para , hayat kavgası olmayan günlere aittir. Aslen yörüktür. Yörük nedir diye soran olursa biraz araştırın, çok şey kaçırmışsınız.

• Çamurlu bir ırmak kenarında kendi oyuncaklarının üretimi ile meşgul olmak en büyük eğlencesiydi hatta.

• Yazar , İlkokul maceralarını pek fazla hatırlamasa da, mazinin tozlu yapraklarından ,bir öğlen yemeğine koşarak eve geldiği sırada , düz yolda ayağı kayıp ağzı burnu toprağa sürtülmüş , ince ince kanayan yaralarla anasının karşısına dikildiği anı hatırlayabilmektedir. Bir de üstüne yediği dayaktan haberi vardır tabi.

• Aklı fikri dağlarda gezmek , dünyanın gamından uzak kalmak, duygularını kendince fikire dönüştürmek isteyen taze bir hayattı o zamanlar. Şimdi kaşarlandı biraz ufku .

İlkokulu köyden indim şehire misali pervasız bir mahalle mektebinde okudu. 5 yılda bitirdi.Hiç sınıfının birincisi olmadı , olmaya da meyilli değildi.İlkokul sonunda öğretmeninin kandırmasıyla bilmediği bir sınava sokuldu . Bir gün eve elinde sınav sonucunu tutan postacı geldi. Baktı ki Antalya Anadolu İmam Hatip Lisesini kazanmış .Çare yok gidilecekti . Bilimum yaramazlık ve şiddetin sınırlarını merak etti ve bu okul üzerinde denedi . Arapça dersinden kopyayla geçebildi hep. Kapattılar önünü , o da çekti gitti başka bir okula. İmam olacakı nerdeyse , durduk yerde öğretmenlik hedefini koydular önüne. Üniversite sınavında bile , hedef medef yoktu gözünde . Puanı iyimiş diye bilgisayar mühendisliğini seçti yazar .

Not: Yazar , salak değil , eğitim sistemi kurbanı

Devamı gelecek efendim.